De kogel is door de kerk; We gaan verhuizen.

Nog voor het einde van dit jaar kunt U vanuit het hele land via Den Haag CS zo bij ons naar binnen stappen.

Het nieuwe onderkomen van het fonds bevindt zich in het oude kantoor van de Rijksgebouwendienst op de hoek van de Rijnstraat /Bezuidenhoutseweg. Boven de Amrobank, als U dat tenminste iets zegt. Wij betrekken daar twee prettig functionele, tijdloos vormgegeven kantooretages op de 5e en 6e verdieping.

Al vrij snel na de totstandkoming van het nieuwe fonds in november 2007 bleek de huisvesting een ernstig probleem. De kantoorvilla aan de Bankastraat die tot die tijd aan slechts twee fondsen onderdak hoefde te bieden, is behoorlijk aan de krappe kant voor de nieuwe fusieorganisatie van 55 medewerkers, een samensmelting van personeel van drie fondsen, OCW en de Raad voor Cultuur. De hokkerige indeling van het pand met zijn vele kamers, gangen en etages vormt daarnaast een behoorlijke belemmering voor een volgende stap in de eenwording van onze organisatie.

Een belangrijke reden om te verhuizen is tenslotte ook de de centrale ligging van ons pand. Ingeklemd tussen twee begraafplaatsen, in een van de meest geliefde en mooiste woonwijken van Den Haag, vlak bij het duingebied van Scheveningen straalt ons onderkomen vooral veel rust en voornaamheid uit. Niet de meest ideale voorwaarden voor een landelijk cultuurfonds dat dagelijks contacten onderhoudt met talloze kunstprofessionals, adviseurs en instellingen. We kunnen wel wat minder voornaamheid en wat meer binnenstedelijke reuring gebruiken.

Maar vooral een veel betere bereikbaarheid. Dat is na een half jaar durende zoektocht in de binnenstad van Den Haag dan eindelijk gelukt. Makkelijker kunnen we het niet voor U maken.

Bij thuiskomst uit Brazilië merkte ik dat de geplande politieke debatten over het Nationaal Historisch Museum en het Amsterdamse cultuurbeleid inmiddels al weer achter de rug zijn. Merkwaardig genoeg blijken Braziliaanse kranten geen oog te hebben voor dit soort belangrijke gebeurtenissen.

Na lezing van de Nederlandse kranten vallen mij twee vragen in. Zou NHM-directeur Erik Schilp beseffen dat zijn uitlatingen het minister Plasterk niet echt gemakkelijker hebben gemaakt om hem te kunnen blijven steunen? Ik hoop van wel want anders zie ik het somber in.

De tweede wat minder retorische vraag is, hoe het interessante debat dat door Caroline Gehrels is gestart alsnog tot een goed einde kan worden gebracht. Een ideale breinbreker voor onze cultuurpolitiek hobbyisten.