Ik zal wel wijzer zijn dan klagen over de pers

We hadden beter moeten weten dan de berichtgeving van de NRC over de zaak Gietelink te willen nuanceren.

Als ware het de dag des oordeels wees deze krant gisteren in een hoofdredactioneel commentaar souverein een vernietigend vonnis over het fonds. We zouden er in weerwil van onze "bijna triomfantelijke" praatjes maar een troebele werkwijze op nahouden. En onvoldoende doordrongen zijn van de waarheid dat alleen telt wat er zich in het theater afspeelt.

Ik weet werkelijk even niet meer wat wij met dit soort berichtgeving aanmoeten. Al bijna een jaar voeren we in dezelfde krant zo'n beetje hetzelfde debat. Ik kan toch niet weer roepen dat onze commissieleden heus ook wel van theater houden en heus het meeste theater daadwerkelijk zien en als het mogelijk zou zijn liever alles zien en gezien zouden willen hebben. En dat we het "ongezien oordelen" niet zelf hebben uitgevonden maar als acceptabele en helaas onvermijdelijke werkwijze hebben voortgezet uit tientallen jaren kunstsubsidiepraktijk. En dat we we van mening zijn dat we aan beleidsplannen en onderliggende artistieke visie wel degelijk een koffiedik overstijgend inzicht kunnen ontlenen in de toekomstige prestaties van een instelling. En dat we er ons, ondanks onze opluchting over de bevestiging van die werkwijze door de Raad van State, wel degelijk bewust van zijn dat we in de zaak Gietelink ook stevig op de vingers zijn getikt. En dat we aan iedereen die het maar horen wilde dat ook duidelijk hebben laten blijken.

Ik zal wel wijzer zijn dan klagen over de pers. Maar ik ben niettemin blij dat U deze blog niet ongelezen heeft gelaten.